گام‌های نخست در راه‌اندازی موزه‌ی ملی کوهنوردی
از ابتدای تأسیس انجمن کوه‌نوردان ایران، از جمله هدف‌های این تشکیلاتِ غیردولتی و داوطلبانه، ترویج فرهنگ کوه‌نویسی، مستند کردن تاریخچه‌ی فعالیت‌ها در این رشته، ایجاد کتابخانه و مرکز اطلاعات، و تأسیس گنجینه (موزه‌ی) کوهنوردی بوده است. از این‌رو، کوششی پیوسته و آرام در مدت بیست‌وپنج سال داشته‌ایم تا بتوانیم چند هزار ابزار، عکس، دست‌نوشته، و دیگر اقلامی که یادگار تاریخ طولانی کوه‌پیمایی و کوهنوردی ایران است، گردآوری کنیم. در این زمینه، همچنین صدها جلد کتاب مربوط به کوهنوردی و محیط زیست کوهستان که بسیاری‌شان امضای صاحب اثر را هم دارد و انبوهی اسناد دیگر نیز جمع کرده‌ایم. این مجموعه‌ی ارزشمند، یادمان خاطره‌های بسیار از پیشگامان کوهنوردی کشور، مردمان کوه‌نشین، و کوه‌نوردان پرکار یا برجسته و دستمایه‌ی مناسبی برای پژوهش در زمینه‌ی کوهنوردی و کوهستان است.
در حدود بیست سال، در تلاش بوده‌ایم که فضای مناسبی برای نگهداری و نمایش این اقلام بیابیم. در این مورد با سازمان میراث فرهنگی، شهرداری و شورای شهر تهران، سازمان حفاظت محیط زیست، نهادهایی دیگر، و البته فدراسیون کوهنوردی، تماس داشته‌ایم. در یکی دو سال گذشته با توجه به حجم آثار و ضرورت نگهداری مناسب‌تر و فراهم‌سازی امکان بازدید بیشتر، انجمن تماس‌های خود را با فدراسیون در موضوع موزه بیشتر کرد که خوشبختانه آقای رضا زارعی رییس و آقای حسین امانی مسئول پناهگاه‌های فدراسیون موافقت خود را با تخصیص فضاهایی در دو قرارگاه رودبارک (یا ونداربن) و پلور برای «موزه‌ی ملی کوهنوردی» اظهار داشتند.
در روز ششم خرداد ۱۴۰۴ حدود هشتاد قطعه از ابزارهای موزه‌ای انجمن را به قرارگاه پلور بردیم و در ویترین‌های که فدراسیون آماده کرده بود، چیدیم. قرار بر این است که اقلام بسیار بیشتری را به این فضا، و به قرارگاه رودبارک یا ونداربن اهدا کنیم. البته، فدراسیون هم اشیای زیادی برای موزه در اختیار دارد و همچنین فراخوان داده تا کوه‌نوردان دیگر، اگر اشیایی دارند که مناسب موزه است، اهدا کنند.
امید آن که گنجینه‌ی ملی کوهنوردی، و در کنار آن «پژوهشگاه و مرکز اسناد کوهنوردی و کوهستان» به شکلی که شایسته‌ی سرزمین کوهستانی ایران و تاریخ کوهنوردی کشور است، شکل بگیرد.
از این رویداد بسیارخرسندم و آن را به انجمن و فدراسیون کوهنوردی تبریک می گویم